Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Πάει καιρός, για να ακριβολογώ ένας περίπου χρόνος। Αυτος ο χρόνος μάλλον μου δίδαξε ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει। Αλλιώς, αν υπάρχει Θεός ... τι βάψαμε! Κι άλλα πολλά που θα μπορούσαν στ'αλήθεια να συνδεθούν μεταξύ τους αρμονικά η μή । Για όλους εμάς, που ζήσαμε και ζούμε μέσα απο τα μάτια των άλλων, των παιδιών που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι το μέλλον τούτου του κόσμου। Μπάτσοι - Γουρούνια - Δολοφόνοι। Τίποτα μοιάζει να μην έχει αλλάξει, αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν οι πρακτικές, οι άνθρωποι, οι γενιές των ανθρώπων, τα συνθήματα παραμένουν τα ίδια। Μ'αυτά κι άλλα τριάντα χρόνια πρίν, είκοσι, δέκα, ένα। Μεγαλώνει το χάσμα, μεγαλώνουν οι άνθρωποι, φεύγουν, έρχονται άλλοι μα η ιστορία επαναλαμβάνεται। Ηταν πρωί του Αυγούστου κοντά στη ροδαυγή, σκοτώσαν οι φασίστες το γελαστό παιδί। Στη συνείδηση όλων μας, θα πρέπει να μη γίνει πραγματικότητα αυτο που οι της άλλης παράταξης προσπαθούν να μας περάσουν। Ποιός φταίει και γιατί? Δεν γνωρίζει κανείς εκτός απο τον ά-νθρωπο που η δική του η συνείδηση του όπλισε το χέρι। Γιατί? Ενα τσούρμο παιδιά, με λουλούδια στο χέρι, έκαναν τη δική τους διαδήλωση έξω απο τη Βουλή: Σκοτώστε μας............Γιατί, γιατί, σκοτώσατε το παιδί..........και το γνωστό σε όλους, όπως προαναφέρω। Ετυχε να βρεθώ ανάμεσά τους, να νιώσω το μένος τους, να ανατριχιάσω σύγκορμη στην ιδέα ότι κάπου απο κει ψιλά το δεκαπεντάχρονο αγόρι κοιτούσε λυπημένο μα και δικαιομένο।
Ενα παιδί που άνοιξε το παράθυρο του στον ήλιο που έδυσε μάλλον νωρίς। Καλό ταξίδι

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2007

Αχ..Αράχωβα..

Είναι κι αυτοί που μου μαυρίζουν την ψυχή μου, κάτι τυπάκια που το παίζουν αυθεντία...
Σκουφά και Πινδάρου γωνία॥Το τσουχτερό κρύο δεν τους πτοεί, περπατούν αγέρωχοι μέσα στην άγνοιά τους και χαζεύουν τις κατίνες που χαζεύουν τις βιτρίνες। Εκείνες με τη σειρά τους φορούν την περιβολή γνωστού περιοδικού γιατί ειναι γυναίκες με πάθος....εκείνες। Ασχέτως αν κρυώνουν, οι όποιες καιρικές συνθήκες τους είναι παγερά αδιάφορες। Βλέπεις η ομορφιά θέλει θυσίες। Μπρός τα κάλλη τί είναι ο κάλος? Του εγκεφάλου βεβαίως, βεβαίως। Του ποιού? Μακάρι να ήσουν εδώ। Ουτε το χριστουγεννιάτικο δενδράκι δεν έχω διάθεση να στολίσω। Είχες πεί "Αντε και του χρόνου να 'μαστε καλά να το στολίσουμε" Ομως ήρθε "του χρόνου" κι εσύ είσαι αλλού। Εύχομαι για καλό। Θάθελα να ήσουν εδώ, μακάρι να ήσουν εδώ! Είναι φορές που νοιώθω ανακούφιση κι άλλες φορές που με πληγώνει η απουσία της παρουσίας σου। And so the story goes...
Αφήνω τις άτακτες σκέψεις μου στην υσηχία τους και μπαίνω σε ένα γνωστό κατάστημα। Αθελά μου γίνομαι ωτακούστρια πρόσληψης। Αχ, θα μπορούσα να ξεκινήσω την Τετάρτη αντί Δευτέρας? Εχω κανονίσει να πάω Αράχωβα με το φίλο μου। Θα σας ήταν πρόβλημα? Τί λές κοπέλα μου!!! Πρόβλημα, κανένα, και την Πέμπτη και την Παρασκευή, κάποιου άλλου μήνα, χρόνου, σε κάποιο άλλο κατάστημα βέβαια, της απαντά έξαλλη η υπεύθυνη Ακαρδη κοινωνία, ουτε ένα Σαββατοκύριακο δεν μας αφήνεις να χαρούμε!! Εντάξει, τότες να έρθω τη Δευτέρα। Ετσι ξαφνικά μου έφτιαξε τη διάθεση αυτό το περιστατικό। Τι να πείς και πως να το σχολιάσεις?

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2007

Πούρο Αβάνας....Μυαλό ...Μπανάνας

Εντυπωσιάζομαι συχνά απο την πραγματικότητα, θετικά θα επιθυμούσα όπως όλοι αλλά, ματαιότης ματαιοτήτων και τα σχετικά।λ Γιατί, η πραγματικότητα, σκληρή, ωμή, παρουσιάζεται στο διπλανό τραπέζι και απλά είναι εκεί....υπάρχει.....θα υπάρχει? Δεν έχει σημασία τί σκέπτομαι। Σκέψεις είναι μόνο θα πείς। Το λάθος είναι ότι οι προεκτάσεις που δίνουμε συνθέτουν την εικόνα। Ο σκοπός αυτού blog είναι ή πρόκειται άμεσα να βασίζεται καθαρά στο χώρο του Human Resources, όμως πραγματικά δεν μπορώ να μην καταθέτω αυτά που εισπράττω στην καθημερινότητά μου। Για αυτό και ο πρόλογος।
Thity something ή και after δεν έχει τόσο σημασία। Αλλού βρίσκεται η ουσία। Γιατί θα μάθετε μετά। Φορά τη στολή των απανταχού γιάπηδων που διασκεδάζουν σε κλάμπ, τουτέστιν τζήν, άσπρο πουκάμισο και με την άνεση του επιτυχημένου, καπνίζει ή μάλλον ταλαιπωρεί ένα πούρο το οποίο με τη σειρά του τον ταλαιπωρεί επίσης। Σβήνει- ανάβει, γέρνοντας το κεφάλι με χάρη στο πλαί, μην καούμε βρε παιδιά!!! Φαίνεται να συνομιλεί με τους συνδαιτημόνες του για σοβαρά θέματα για του λόγου το αληθές, το πρόσωπο του συνοφρυώνεται συχνά πυκνά και η επιβεβαίωση έρχεται μέσα απο τις αντίστοιχες χειρονομίες। Χαιρετά τον κόσμο που επίσης τον καλησπερίζει και ξαφνικά όλα αλλάζουν!!!
Αιτία... ένα happening! Απο τα γνωστά των clubs με κοπελίτσες που στροβιλίζονται στους ρυθμούς έντονης μουσικής। Α! όλα κι όλα, ανδρικό προνόμιο.... Εδω σε θέλω κάβουρα.... διότι ο εν λόγω κύριος, άλλαξε με μιάς - όχι το πούρο το ταλαιπωρούσε ακόμα - και κατέβηκε να δεί τι συμβαίνει στα πέριξ। Οπου κόλλησε στην κυριολεξία στην κοπελίτσα, την έτρωγε με τα μάτια και ξέχασε τους καλούς του τρόπους καθώς και το ότι υπήρχαν άνθρωποι γύρω του। Το έλα να δείς έγινε। Κι όλο χόρευε η κοπελίτσα κι όλο εκείνος ενθουσιάζονταν! Παιδιά, αυτός ο άνθρωπος ο κατά τ΄αλλα σοβαρός κι επαγγελματίας, αύριο, θα έχει το προνόμιο να κρίνει εμένα για τον επαγγελματισμό μου κι εσάς για τις γνώσεις σας!!!! Και θα μ'απορρίψει όπως θα έχει κάθε δικαίωμα να εισηγηθεί για την πρόσληψη ή την απόλυσή σας? Ο κύριος Σοβαρότης μηδέν, εμένα, εσάς!!!

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2007

ΟΤΙ ΛΑΜΠΕΙ...ΛΑΜΠΕΙ ΜΠΑΜΠΗ ΜΟΥ

Διευθυντική Θέση, χαρακτηριζόμενη απο τη δερμάτινη πανάκριβη πολυθρονίτσα του, με τα αντίστοιχα πανάκριβα αξεσουάρ παρατεταγμένα πάνω στο επίσης πανάκριβο γραφείο του। Καπνίζει πούρο, φοράει δαχτυλίδι, χρυσή ταυτότητα στο δεξί και όχι μόνον....
Αποπνέει μια αύρα επιτυχημένου, καθώς μιλά ανασηκώνει το φρύδι, κοιτάζει, μάλλον, προσπαθει να διαγνώσει ακριβώς τί? ούτε κι εκείνος γνωρίζει... Απλά έτσι είναι το στύλ του μάνατζερ και έτσι έχει μάθει να διαχειρίζεται τα πάντα। Προβάλλει με το απαραίτητο πάντα στύλ την κάρτα του που αναφέρει ότι χρειάζεται να περιφέρει στον έξω κόσμο, μπάς και δεν το καταλάβουν απο μόνοι τους। Διευθύντής!!! Με ρολόι προσεκτικά επιλεγμένο που πέφτει χαλαρά στον καρπό για να φαίνεται, παπούτσια καλογυαλισμένα, περιστρέφει νευρικά ίσως περισσότερο απο ότι πρέπει τον ακριβό μαρκάτο του κονδυλοφόρο।
- Πως είπαμε το ονοματάκι σας?
- Επιτυχημένη!!! Θα απαντούσα σε συννεφάκι πάνω απο το κεφάλι μου, που δόξα το θεό δεν χρειάσθηκα τέτοια εργαλεία για να συνοδεύσω τη μέχρι σήμερα επαγγελματική μου πορεία।
Απαντώ και περιμένω υπογραφή, για να φύγω। Κοιτάζω την επιταγή και ίσως πιστεύω δεν πιστεύω ....ΑΜΑ ΤΗ ΕΜΦΑΝΗΣΗ? Ποιός?????

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

ΑΝΘΡΑΚΑΣ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ!!!

Ωρα 18:55। Εχει αργήσει ήδη εικοσιπέντε λεπτά, δεν έχει ειδοποιήσει - νόμος του murphy-έμεινε απο μπαταρία που να σου εξηγώ.... Το κουδούνι ηχεί νευρικά। Μπαίνει στην αίθουσα ένα σύννεφο  γνωστού αρώματος, ακολουθεί ένα φόρεμα που έχει κρεμασθεί σε μια νεαρή κυρία, της οποίας τα μαλλιά πέφτουν ανέμελα στο αναψοκοκκινισμένο προσωπό της। Ψελλίζει ασθμαίνοντας ... συγνώμη άργησα....  είχε κίνηση......έλα που η δικαιολογία είναι χιλιοακουσμένη। Προσπαθεί να χαμογελάσει και δεν τα καταφέρνει, πέφτει και η τσάντα στο πάτωμα, είπαμε Murphy। Της δίνουμε περιθώριο να ηρεμήσει και να μαζέψει τα κομμάτια του εαυτού της  και την τσάντα απο το πάτωμα। Εδώ είναι που πέρνετε συνεντεύξεις...ρωτά। Ναί βρέ, να δείς που άλλοι πέρνουν συνεντεύξεις και άλλοι τους δρόμους με ή χωρίς κίνηση για να ειναι πάντα στην ώρα τους। Γιατί καλά τα τυπικά προσόντα και το άριστο απο τεχνικής πλευράς βιογραφικό। Η συνέπεια όμως είναι επίσης σημαντικός παράγοντας στην επιτυχία ή αποτυχία। Επίσης και όλα όσα δεν γράφονται αλλά φαίνονται Μαίρη.........άνθρακας ο θησαυρός σου! Πολύ καλό βιογραφικό, να μην ξεχάσετε να ευχαριστήσετε τον άνθρωπο που σας βοήθησε να το συντάξετε!!!  

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2007

Παράθυρο στον ήλιο

Πόσο δύσκολο είναι σήμερα να προγραμματίσει κάποιος την καριέρα του? Πόσο έχουν αλλάξει οι διαδικασίες και με ποιό τρόπο θα μπορούσε να είναι επιτυχημένος? Ολα, υπάρχουν διαθέσιμα και τίποτα δεν είναι διαθέσιμο. Ο κατάλληλος άνθρωπος, για την κατάλληλη θέση δεν βρέθηκε εκεί την κατάλληλη στιγμή. Διαφορετικά όλα θα ήταν μάλλον εντάξει. ... Πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις εκτός απο μία... της καταλληλότητας, σενάριο τύπου-ευχαριστούμε για την προσπάθεια αλλά προσπαθείστε πάλι στο μέλλον διότι υπήρξαν κάποιοι καταλληλότεροι αυτή τη δεδομένη στιγμή. Κάπως έτσι κλείνει μια πόρτα όμως δεν ανοίγει μια άλλη κατά το ρητό και πέφτουμε στην παγίδα και επικαλούμαστε εκ νέου ότι ρητό ή παροιμία θα μπορούσε να υπάρχει διαθέσιμη... Ομως οταν κλεινει μια πόρτα ανοίγει ένα παράθυρο ... στον ήλιο, γιατί η αισιοδοξία είναι το μέσον και οι δυνάμεις μας το όχημα.
Καλό ταξίδι